Elisabeth Eybers -Uit: Vier sonnette

Illustrasie: Winterlandskap, Maude Sumner, 1902-1985

I
Jy het gedink “Nou moet ek sterf van pyn”
maar jy’t bly leef, die pyn het doodgegaan,
die pyn het vaal geword en weggekwyn,
verrot, verword en eindelik vergaan.

Toe bly daar net ‘n skim, ‘n skadu oor
wat wissel van gedaante: soms ‘n hond
wat steeds mistroostig aandraf op jou spoor
en telkens snuif en vroetel aan ‘n wond,

dan weer ‘n roofvoël wat snags van sy tak
neerfladder op jou bors met bek wat stink
en kwyl, en oë tot ametis verstrak
-die onbeweeglike en misgebore
gesél van elke droom. En jy’t bly dink
en voel en leef, presies net soos tevore.

IV
As die geluk waarmee die lewe jou
per ongeluk bedeel het op ‘n dag
in duie stort, kan jy ‘n nuwe bou
wanneer jy klaar betreur het en betrag.

Die tweede een sal sober wees en strak
-geen strelende versinsels meer, geen waan-
met steen op steen versterk tot by die dak
om teen die rukwind van die tyd te staan.

Om bitterheid se sypeling te stuit
sal jy die fondamente diep moet lê,
die mure hoog om liefde in te sluit
en vir die vergesig jou vensters wyd.
Bo die beskeie ingang sal jy hê
as enkele sieraad: jammerhartigheid

Die ander dors
1955

Advertisements