Wilma Stockenström -Lêer van ‘n leeftyd

Illustrasie: Augustuswind, Adriaan Boshoff, 1935-2007

In koddige kinderhandskrif: nimmermeer,
nimmermeer sal die maan ‘n kommetjie melk
vir swartkatnag wees, die son nimmer-
nimmermeer ‘n lemoen vol geluksyfies.
Dit was tyd om op te hou prentjies teken.

En dié tyd toe sterre takke was oortrek
met bloeisels en skoelappers vir verliefdes
om mekaar mee toe te dek, dié tyd
het vlug soos die swaai van ‘n tak oorgewaai.

Hierop word die spekulasiehuis gekoop vir die bewoner
wat sy gewoontes aan die gewoontes van die bure gespe,
en sy grasperk dieselfde groen as die buurgrasperke hou.
En wat sy bure onthaal soos sy bure hom onthaal.
Wat sy kinders skool toe stuur om skool toe te gaan.
En wie se kleinkinders ver reis en ver studeer.

Gevolg deur ophou. Ophou kennis neem van
en aandag bestee aan en in ag neem van.
Ophou optel. Syfers. Gewig. ‘n Lepel.
Ophou slaap, lag, liefkoos. Ophou.
Om in ‘n sonnige stoepdroom te dut
voor ‘n blou huis met vrede op die hekkie,
met selonsrose en ‘n spaarkamer vir die uitgespaarde.

Dan, berese en belese, skerpsinnig en vinnig
stamp die kleinkinders die deure oop,
vind vermaak in die vermolmde dokumente,
proes oor doopnaam en datums,
die poses, potsierlik, van kamermaats op kiekies,
en vergeet gou, en verveel hul, en verbrand:
die kwitansies, die kontrakte, die knipsels.

Pret vir ‘n aand was die leeftyd van ‘n mens.

Vir die bysiende leser
1970

Advertisements